Pretraga
Nova Borba
Pretraga
Pretraga
Pretraga
SEĆA LI SE IKO: Godišnjica ubistva 17 Srba u Paulin Dvoru kod Osijeka

Foto: pixabay.com

SEĆA LI SE IKO: Godišnjica ubistva 17 Srba u Paulin Dvoru kod Osijeka

Noći između 11. i 12. decembra 1991. godine, ubijeno je 17 Srba i jedan Mađar, prosečne starosti 64 godine, saopštio je Veritas.

Srbija
Izvor: RTS

Navršava se 26 godina kada je u noći između 11. i 12. decembra više pripadnika 130. brigade Hrvatske vojske (HV) upalo u kuću Andrije Bukvića u selu Paulin Dvor kod Osijeka, u kojoj su bili u nekoj vrsti kućnog pritvora meštani uglavnom srpske nacionalnosti i zbog odmazde za smrt saborca, iz automatskog oružja i ručnim granatama, ubili 18 civila.

Te noći 1991. godine, ubijeno je 17 Srba i jedan Mađar, prosečne starosti 64 godine, saopštio je Veritas.

Među ubijenima je bilo osam žena i četiri bračna para, a iz porodice Katić ubijeni su Dmitar (82), njegovi sinovi Milan (59) i Petar (54), snaha Bosiljka (47) i rođaka Draginja (69).

Nakon mučnog ubistva nedužnih civila, 17 posmrtnih ostataka je odvezeno sa mesta zločina i skriveno na prostoru vojnog skladišta Lug kod Čepina, tako što je "grobnica" prekrivena sa starim rashodovanim vozilima, dok je na mestu zločina ostavljen skalpirani leš Vujnović Dare (57), koja je zetečena i ubijena van "kuće smrti".

Sutradan ujutro zločinci su kuću Andrije Bukvića, u cilju uništavanja tragova zločina, eksplozivom sravnili sa zemljom. Istoga dana iz svoje kuće, koja je bila pod stražom, nestala je bolesna i nepokretna starica Lapčević Milka (81), čije je telo početkom marta 1992. godine pronađeno smrznuto u jarku u blizini sela Hrastin, oko 2,5 kilometra udaljeno od njene kuće.

Za ovaj zločin ubrzo je saznao i komadant operativne zone, puk. Karl Gorinšek, i odmah o svemu obavestio Glavni štab HV-a i "pro forme" naredio istragu, koja se pretvorila u strogo čuvanu tajnu.

O ovom zločinu se ponovo počelo govoriti tek krajem novembra 1996. godine kada je tadašnji komadant Drugog zbornog područja, general Đuro Dečak, od tadašnjeg šefa Hrvatske izveštajne službe (HIS) Miroslava Tuđmana tražio mišljenje o prelokaciji posmrtnih ostataka, a ubrzo posle toga, 12. decembra, počinje njihova ekshumacija i "pakovanje" u belu plastičnu burad.

Sredinom januara 1997. godine, na sastanku koji je u strogoj tajnosti održan u Osijeku, za novu "grobnicu" paulindvorskih žrtava odabrana je oko 500 kilometara udaljena lokacija Rizvanuša na Velebitu, nedaleko od Gospića.

Pod nadzorom Siguronosno-informativne službe (SIS), na čijem je čelu tada bio pukovnik Ante Gugić, i uz pratnju i znanje Kriminalističkog sektora Vojne policije, kojem je na čelu bio bojnik (major) Ante Glavan, transport "opasnog tereta" obavila je Karlovačka inženjerijska brigada HV-a.

Posmrtne ostatke paulindvorskih žrtava na lokaciji Rizvanuša pronašli su i ekshumirali istražioci Haškog tribunala u maju 2002. godine.

Godinu dana kasnije, porodice su ih identifikovale u Zavodu za sudsku medicinu u Zagrebu i većinu njih sahranile u zajedničku spomen-grobnicu u njihovom selu, koju su sami izgradili i finansirali.

Posmrtni ostaci Lapčević Milke ekshumirani su u junu 2006. godine sa Centralnog groblja u Osijeku, identifikovana je u oktobru iste godine i sahranjena na istom groblju.

Zbog ratnog zločina protiv civilnog stanovništva izvršenog u Paulin Dvoru, u martu 2003, optužena su samo dvojica pripadnika 130.brigade HV kao neposredni izvršioci, iako ih je bilo mnogo više.

Na suđenju, koje je potrajalo sve do 2013. godine, pravosnažno su osuđena obojica optuženika: Nikola Ivanković na 15, a Enes Viteškić na 11 godina zatvora.

Iako je proteklo 25 godina od zločina u Paulin Dvoru, hrvatsko pravosuđe za ovaj zločin još nikoga nije procesuiralo po komandnoj odgovornosti, kao ni one koji su prikrivali, odnosno naredili, organizovali i realizovali premeštanje posmrtnih ostataka žrtava.

Po popisu stanovništva u Hrvatskoj iz 1991. u Paulin Dvoru je živelo ukupno 168 stanovnika: 147 (87,50 odsto) Srba; devet Jugoslavena; četiri Hrvata i osam ostalih.

Po popisu stanovništva u Hrvatskoj iz 2011. godine u tom selu je živelo ukupno 76 žitelja, bez navođenja nacionalne pripadnosti, navodi se u saopštenju Veritasa.