Pretraga
Nova Borba
Pretraga
Pretraga
Pretraga
RUSKI KOZACI: Slobodni ratnici sa Dona

RUSKI KOZACI: Slobodni ratnici sa Dona

Kozaci su nastali kao zajednice slobodnih vojnika-konjanika. Pojavili su se u 15. veku u stepama Rusije, kao odbrana od upada azijskih nomada

Svet
Autor: Glas Moskve

Grupe slobodnih ratnika, koje će potom biti nazvani kozacima, nalazimo još u predvikingško vreme.

Živeli su u oblastima oko reka Ural, Don i Dnjepar. Po regionu u kome su živeli, razlikujemo: ukrajinske, donske, uralske, kubanske, zaporoške, sibirske i druge kozake. Glavne grupe su maloruski i donski kozaci od koji su se razvili ostali.

Na njihovim obalama vrlo brzo organizuju samouprave od hiljade ljudi, koji tamo otkrivaju sve blagodeti slobodnog čoveka, piše portal Glas Moske.

Reč „kozak“, koja se sa najvećom preciznošću isključivo odnosi na Istočne Slovene, prvi put je zabežena 1492. godine kada se Krimski kan požalio u jednom pisanom dokumentu na njihovu vojnu snagu. Tek nešto kasnije "kozak" počinje označavati „slobodnog čoveka“ koji ne priznaje vlast tatarskih klanova "Zlatne Horde".

"Biti Kozak znači biti na prvoj liniji, sećati se svojih predaka, biti ponosan na njih i sprovoditi u život njihov uticaj. Biti bezbrižani, smeo i spran na podvig.

Kozaci su u carskoj Rusiji bili ljudi koji su se u potrazi za slobodom i boljim životom, a često i bežeći od vlasti, nastanjivali blizu granica imperije i dobijali mogućnost da se slobodno bave zemljoradnjom, a zauzvrat su imali obavezu da brane sebe i državnu granicu od spoljnih neprijatelja.

Kako vreme odmiče kozačka slava i snaga je rasla. Veoma brzo su postali značajan vojno-politički faktor na širokom prostoru južnih ruskih zemalja, bez kojih nije bilo moguće okončati ni jedan društveni i istorijski proces.

Koliko su se kozaci svojim patriotizmom i besprimernom žrtvom za otadžbinu uzvisili, dovoljno govori i činjenica da su u 18. vijeku u Ruskom Carstvu, kao ponosni čuvari granica Ruske Imperije, dobili epitet „hrišćanskih vitezova“ .

Pripajanjem Zaporoške Republike Ruskom Carstvu, početkom 18. vijeka, sve kozačke strukture sa tog prostora bijaju dobrovoljno podređene Moskvi, odnosno Ruskom caru.

Kozačkom napredovanju i opstanku na istorijskoj vetrometini, najviše će doprinjeti strog i dobro organizovan hijerarhijski vojni poredak. Oni svojom voljom biraju vođu na opštem zboru, plebiscitarno se izjašnjavaju i prenose mu narodno pravo da ih vodi i zastupa.

Poverenje u vođu i vođstvo, poslušnost u vojnim pohodima i u odbrani kozačke teritorije, srž je kozačkog organizovanja i garancija da će njihovi interesi biti valjano zastupani i ostvarivani. Od samog početka, vrhovni vojni i politički zapovednik kozačkih zajednica je Ataman.

Neprocenjiva je bila njihova uloga u osvajanju i kultivisanju Urala, Sibira i skoro svog Dalekog Istoka.

„Ponosan je naš dom, Tihi Don, naš baćuška. “

Danas Kozaci su zadovoljni da su opet priznati u Rusiji posle decenija boljševičkog progona kao potencijalna vojna snaga. 2005. godine donet je zakon o državnoj službi ruskih kozaka kojim Kozaci iz registrovanih kozačkih zajednica mogu da služe u vojsci i polciji.

Naučnici još uvek diskutuju o tome može li se smatrati da su kozaci zaseban etnos ili je to ipak specifična etničko-staleška zajednica.